Het ontstaan van de tango

Buenos Aires groeide aan het eind van de negentiende eeuw uit tot een wereld stad, waardoor Europese emigranten naar de stad kwamen. Na het werk zochten de emigranten elkaar op straat op om muziek te maken, spelletjes te spelen en te dansen. De verschillende instrumenten die ze mee brachten maakten een nieuwe klank en zo ontstond de tango.

Bij de nieuwe muziek werd een dans gemaakt die leek op de dansen die de emigranten al kenden, de wals en de countrydans. De wals stamt af van de Menuet, deze dans is ontwikkeld in de hofcultuur van de zeventiende eeuw. De Countrydans komt van de moreske een boeredans. In de moreske word de oorlog nagespeeld tussen de moren en de christenen. De dansers spelen met stokken en zwaarden het gevecht na en hebben veel vrijheid in hoe er precies bewogen word. Nadat de oorlog vergeten was, ontstond er een nieuwe dans waarin de vrouw ook mee mochten dansen, de countrydans.

De tango werd steeds populairder bij de burgerij van Buenos Aires. Zeelieden namen de dans mee naar parijs waar de tango, in eerste instantie in de bordelen, als sensuele zinnenprikkelende dans werd bedreven door prostituees en rijke mannen. Met de komst van tango-orkesten sloeg de tango-rage toe. Iedereen was bezeten van de dans uit Buenos Aires. Van parijs vond de tango zijn weg naar Japan. Omdat de labels van de tangoplaten Frans waren dachten de japanners aanvankelijk dat de tango een frans product was.

Doordat de dans zelfs in Japan populair was, ging de gegoede burgerij van Buenos Aires met andere ogen naar de tango kijken.